Αρχική > Αθεϊστικά > Χριστιανοί της παράδοσης και Άθεοι του καναπέ

Χριστιανοί της παράδοσης και Άθεοι του καναπέ

Τρίτη, 30 Νοέμβριος 2010 Σχολιάστε Go to comments

Θέλω να αναφερθώ σε δύο κατηγορίες συμπολιτών μας οι οποίες, παρόλο που αυτοπροσδιορίζονται εντελώς διαφορετικά, τελικά καταλήγουν στην ίδια αντιμετώπιση απέναντι στην θρησκεία και τη σχέση της με την κοινωνία.

Οι πρώτοι είναι αυτοί που αποκαλώ εγώ «Χριστιανοί της παράδοσης». Είναι άνθρωποι που – όπως οι περισσότεροι σ’ αυτή τη χώρα – ανατράφηκαν ως ΧΟ, αλλά όχι ιδιαίτερα φανατικά, και εξακολουθούν να πιστεύουν γιατί έτσι μεγάλωσαν. Θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς αλλά χωρίς να έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις διδαχές της συγκεκριμένης θρησκείας. Έχουν διαμορφώσει δηλαδή μια προσωπική ιδεά για τη θρησκεία και για το τι σημαίνει να είσαι ΧΟ, βασισμένη όχι στην Αγία Γραφή – την οποία δεν έχουν διαβάσει καν – αλλά αφενός στις παραδόσεις που έχουν μάθει να ακολουθούν και αφετέρου στο πνεύμα της εποχής. Έτσι θα δούμε τους συγκεκριμένους ανθρώπους να δέχονται κάποια κομμάτια του ΧΟ δόγματος «επειδή έτσι μάθαμε» και να απορρίπτουν άλλα «επειδή είναι αναχρονιστικά».

Ας δούμε και μερικά παραδείγματα, που νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικά για την πλειονότητα των «χριστιανών της παράδοσης». Θεωρούν απαράδεκτο το να μην παντρευτεί κάποιος με θρησκευτικό γάμο ή να μην βαφτίσει το παιδί του αλλά παράλληλα θεωρούν τις προγαμιαίες σχέσεις κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Νηστέυουν την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ούτε λόγος για αυστηρή νηστεία την σαρακοστή ή κάθε Τετάρτη – Παρασκευή. Πηγαίνουν στην εκκλησία το Πάσχα, αλλά για 10 λεπτά, μην κρυώσει και η μαγειρίτσα. Σταυροκοπιούνται περνώντας έξω από εκκλησίες, αλλά κατεβάζουν χριστοπαναγίες όταν τσατίζονται. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και μπορώ να συνεχίσω για ώρες, αλλά νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω.

Το πραγματικό όμως θέμα είναι ότι, λειτουργώντας με τον τρόπο αυτό, δεν μπορούν να αποκαλούνται πραγματικοί ΧΟ. Προσωπικά θα τους χαρακτήριζα θεϊστές μεν, αφού πιστεύουν σε κάποιο ανώτερο ον, αλλά σίγουρα όχι ΧΟ. Και είμαι σίγουρος ότι οι φανατικοί ΧΟ θα τους κατηγορούσαν ως αιρετικούς ή ακόμα και άπιστους. Όταν αποφασίζεις να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη θρησκεία που υπάρχει εδώ και 2000 χρόνια και να φοράς την ταμπέλα της, δυστυχώς δεν μπορείς να κρατήσεις μόνο αυτά που σε συμφέρουν ή που σου αρέσουν. Από την άλλη, όταν ακολουθείς ένα δικό σου, προσωπικό, μπασταρδεμένο δόγμα, δεν μπορείς να το ονομάσεις με ένα όνομα που ήδη είναι σαφώς ορισμένο και περιγράφει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πιστεύεις. Δεν έχω πρόβλημα να πιστεύουν οι άνθρωποι όπου θέλουν, αλλά πραγματικά το μόνο αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι να βρίσκει πάτημα η εκκλησία και να λέει ότι εκπροσωπεί το 97% του ελληνικού λαού.

Η δεύτερη κατηγορία στην οποία θα αναφερθώ είναι αυτοί που εγώ λέω «Άθεοι του καναπέ». Είναι άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται ως άθεοι, δηλαδή δεν πιστεύουν σε κάποια ανώτερη οντότητα ή δύναμη, και παράλληλα αδιαφορούν για την ολοκληρωτική εισχώρηση της θρησκείας (της ορθοδοξίας εν προκειμένω) στα θέματα της πολιτείας. Η δικαιολογία φυσικά είναι και σε αυτή την περίπτωση ότι «έτσι τα βρήκαμε, έτσι κάναμε πάντα» και ότι «αφού εγώ δεν πιστεύω, οι άλλοι ας κάνουν ό,τι θέλουν». Χαρακτηριστικά, δεν τους πειράζει η κατήχηση – διαδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, τα θρησκευτικά σύμβολα στις δημόσιες υπηρεσίες, η μισθοδοσία των κληρικών από το κράτος (και άρα από τους ίδιους μέσω των φόρων που πληρώνουν). Γενικότερα δηλαδή τα έχουν βρει με τον εαυτό τους σε θέματα πίστης και αδιαφορούν παντελώς για την εκκοσμίκευση του σχεδόν θεοκρατικού κράτους στο οποίο ζούμε.

Η αδιαφορία αυτή κατά τη γνώμη μου είναι τραγική, για να μην πω εγκληματική. Συμπεριφερόμενοι έτσι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μέρος του προβλήματος ενώ με βάση το γεγονός ότι αποτίναξαν τον θρησκευτικό ζυγό από πάνω τους θα έπρεπε να αποτελούν μέρος της λύσης. Έχουν καταφέρει να σκεφτούν αρκετά λογικά ώστε να καταλήξουν στην αθεΐα, αλλά θεωρούν φυσιολογικότατο να βλέπουν την θρησκεία παρούσα σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου γιατί «είναι παράδοση». Ειλικρινά δεν χωράει στο μυαλό μου πώς κάποιος π.χ. δέχεται να πληρώνει από την τσέπη του για να γίνονται θρησκευτικές τελετές ενώ δεν πιστεύει σε θεό ή πώς δέχεται να προσηλυτίζεται το ανήλικο παιδί του σε ένα δόγμα το οποίο ο ίδιος απορρίπτει.

Συνοψίζοντας, οι «χριστιανοί της παράδοσης» και οι «άθεοι του καναπέ» μπορεί να διαφέρουν σημαντικά ως προς την πίστη τους, αλλά αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος μιας και με την αδιαφορία τους επιτρέπουν τον σφιχτό εναγκαλισμό εκκλησίας και κράτους. Γι’ αυτό σας προτρέπω, είτε ανήκετε στην πρώτη κατηγορία είτε στην δεύτερη κατηγορία, συνειδητοποιήστε ότι πραγματικά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα και βοηθήστε – ο καθένας με τον τρόπο του – να μείνουν οι θρησκείες και οι λειτουργοί τους μακριά από το κράτος και την πολιτεία.

Advertisements
  1. Πέμπτη, 9 Δεκέμβριος 2010 στο 18:39:27

    Το πρόβλημα με τους Χριστιανούς της παράδοσης θα το λύσουμε αυτόματα μόλις εφαρμόσουμε το σύστημα της Γερμανίας όσον αφορά τα κονδύλια των ιερέων. Δηλαδή μόνο όσοι δηλωμένα ανήκουν σε κάποια θρησκεία θα επωμίζονται το βάρος των αμοιβών των λειτουργών της 🙂

    Μόλις αρχίσει λοιπόν ο Έλληνας να πληρώνει έξτρα τους ιερείς θα αναρωτηθεί πραγματικά τι πιστεύει και τι όχι 😉 Στη Γερμανία πάντως το ~30% δηλώνει οτι δεν ανήκει σε καμία θρησκεία.

  2. Παρασκευή, 10 Δεκέμβριος 2010 στο 9:12:28

    Δεν έχεις κι άδικο. Αν μπουν στη μέση τα φράγκα, όλοι θα το ξανασκεφτούν…

  3. Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011 στο 13:28:58

    Οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας επανέρχονται στο «σωστό δρόμο» όταν φτάσουν τα 70-80 και βάλε… Ξαναγίνονται πιστοί, αφού κράταγαν σ’ όλα τα χρόνια τους μια πισινή με την ιδιωτική θρησκεία. Υποκριτές είναι που κοροϊδεύουν τον (δικό τους) θεό! Τέτοια εκτίμηση του έχουν…

  4. harar
    Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011 στο 13:58:24

    η ιουδαι-ρωμιο-χριστανοσύνη μάς έχει δέσει χειροπόδαρα.Γιά παράδειγμα με τα αθώα παιδικά ματάκια που θέλουν να σου πουν τα ρωμιο-κάλαντα,»αρχή που βγήκε ο χριστός».Με τις ονομαστικές εορτές.Με τις θρησκευτικές αργίες.Με τούς προβαλλόμενους καλλιτέχνες,καραχριστιαναραίους τού κερατά,»τη ρωμιοσύνη μην την κλαις»,»η σωτηρία τής ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα».Με τα Μ.Μ.Εξαχρειώσεως.Με τα σταυρουδάκια και τούς τοίχους πολιτικών,καλλιτεχνών και λοιπών φρούτων,έμπλεων εικόνων τού χριστούλη και λοιπών «αγίων».Με το «άγιον» όρος να γλεντάει στα στέκια των,τάχα,αναρχικών με τους «πνευματικούς» τους.Είναι πλείστα όσα τα παραδείγματα ων ουκ έστιν αριθμός.Έως και την ανάσα μας…Θέλει γερούς όρχεις γιά να αντισταθείς.Ευτυχώς,τα έχω…Παραπέρα;;

  5. Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011 στο 20:38:42

    Πολύ ωραίο άρθρο. στην πρώτη περίπτωση συμφωνώ απολύτως. Η προσωπική θέαση της πίστης στο δόγμα, σίγουρα δεν ονομάζει κάποιον ΧΟ ή Χριστιανό. Στο δεύτερο σκέλος όμως διαφωνώ επί της ουσίας. Αυτούς που χαρακτηρίζεις «άθεους του καναπέ» δεν μπορεί να είναι άθεοι κατ’ επιλογή. Απλά είναι δίπλα στους πρώτους και προφανώς μεγάλωσαν πιο ελεύθερα από εκείνους. Θα προσθέσω ακόμη ότι αυτοί ουσιαστικά το παίζουν άθεοι -εγωιστικά ή από αντίδραση- αλλά φιλοσοφικά απέχουν από κάθε επιστημονική επιχειρηματολογία. Ως εκ τούτου και μένουν στον «καναπέ».

  6. Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011 στο 12:23:05

    Άψογος Τεμπελόσκυλο! Η καθολική αποχή από τα κοινά, είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη, είναι ότι πιο τραγικό υπάρχει. Μιλάμε για άτομα φύσει και θέσει τεμπέληδες (όχι με τη δική σου αρχοντική τεμπελιά βέβαια) οι οποίοι περιμένουν τα πάντα από μια κοινωνία, την οποία έχουν την απαίτηση να διαμορφώσουν ιδανικά όλοι οι άλλοι! Αυτά τα άτομα σίγουρα δεν αξίζουν μια καλύτερη κοινωνία.

  7. Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011 στο 1:01:49

    Εάν στην Ελλάδα επιβληθεί το Γερμανικό Μοντέλο περί ανεξιθρησκείας και μεθόδου πληρωμών των Ιερέων της κάθε θρησκείας από τους ίδιους τους πιστούς της τότε αυτομάτως θα λυθεί και το πρόβλημα και θα μπορεί να γίνει και ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας ευκολότερα. Με το πρώτο σκέλος του άρθρου συμφωνώ πλήρως , ενώ με το δεύτερο όχι. Καταρχάς η έννοια/φράση «Άθεος» είναι λάθος πέρα για πέρα. Όπως εύστοχα το διατύπωσε ο Sam Haris στο » Πίστη Εναντίον Λογικής» είναι σαν κάποιος που δεν πιστεύει στην αστρολογία να έχει «ταμπέλα» μη πίστης σε αυτήν. Είναι κάτι τέτοιο λογικό ; Σε καμία των περιπτώσεων. Οπότε κανείς δεν θα έπρεπε και ούτε πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ. Οφείλει η Πολιτεία να κατανοήσει τον Ορθό Λόγο και να τον εφαρμόσει καθώς και κάθε πολίτης να προασπίζει τα πιστεύω του δίχως φόβο (μα με πάθος) . Είναι τόσο απλό

  8. Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011 στο 9:28:44

    @Thelemic_Hi
    Κανένας άθεος δεν σηκώνεται από τον καναπέ του για την πάρτη του Κομφουκιανισμού, του Βουντού ή των Ρασταφάρι. Ακριβώς γιατί δεν νοείται να προσδιορίζεσαι από κάτι το οποίο δεν υπάρχει. Στην περίπτωση όμως των ΧΟ, έχουμε θεσμοθετημένη δημόσια έκφραση μιας θρησκείας στα της πολιτείας. Η μη συμμετοχή των άθεων στο ξήλωμα αυτών των πρακτικών ισοδυναμεί με μη συμμετοχή στα κοινά. Ζητάς από μια Πολιτεία να ανατρέψει το ίδιο της το καθεστώς, όταν οι ευνοημένοι του καθεστώτος γίνονται ολοένα και πιο πιεστικοί ενώ οι μη ευνοημένοι αράζουν στον καναπέ τους όπως πολύ εύστοχα λέει το τεμπελόσκυλο!

    Αυτά σου τα λέει ένας ο οποίος αρνείται τον χαρακτηρισμό άθεος, επειδή αυτοπροσδιορίζομαι ορθολογιστής!!!

  9. Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011 στο 9:48:00

    @mitsakos
    Διόλου απίθανο αυτό που λες.

    @harar
    Παραπέρα δεν αντιστέκεσαι απλά. Αντιδράς.

    @δείμος
    Αφού αυτοπροσιορίζονται άθεοι, τους αναφέρω κι εγώ έτσι. Η κουβέντα για το ποιος είναι πραγματικά άθεος (μέσα από σκέψη, αναζητήσεις, ορθολογισμό κλπ) είναι πραγματικά πολύ μεγάλη…

    @dragon, #6
    Έτσι είναι. «Φτιάξτε τα όλα εσείς όπως τα θέλω εγώ, και θα έρθω μετά…»

    @Thelemic_Hierophant
    Μα εμείς οι ίδιοι είμαστε η πολιτεία. Αν δεν κατανοήσουν οι πολίτες εμείς τον ορθό λόγο, δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα.

    @dragon, #8
    Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο. 😀

  10. Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011 στο 16:16:33

    Οφείλει η Πολιτεία να κατανοήσει τον Ορθό Λόγο και να τον εφαρμόσει καθώς και κάθε πολίτης να προασπίζει τα πιστεύω του δίχως φόβο (μα με πάθος) . Είναι τόσο απλό !

    Αυτό ακριβώς εννοώ. Εμείς είμαστε η Πολιτεία . Ας μας «υπερασπιστούμε» εμπράκτως .Δεν χρειάζονται φωνες του να σηκωθούμε απο καναπέδες. Στην εποχή μας λιγοι ειναι πλεον στον καναπέ. Ολοι τρεχουμε για δάνεια και να μην πεινάσουμε.

    Εγρήγορση θέλει και να μην αφηνουμε τιποτα να πέσει κάτω !

  11. Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011 στο 15:34:00

    Ακριβώς. Η έννοια του δόγματος είναι πιστεύω όπως ακριβώς είναι και όχι όπως με βολεύει.Είναι ζήτημα στη χώρα της οξύμωρης «ελληνορθόδοξης παράδοσης» να γνωρίζει το δόγμα του το 10% των πιστών.Οσο για το δεύτερο θέμα που θίγεις το πρόβλημα είναι στο οτι σε αντίθεση με τους πιστούς που θεωρούν τον εαυτό τους ως ομάδα, η θέση όλων όσων δεν πιστεύουμε σε θεούς και μύθους έχει προέλθει απο το εσωτερικό μας ψάξιμο που είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση.Αυτός είναι πιστεύω και ο λόγος που δεν ομαδοποιούμαστε.Μάλλον όμως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε ως προς το τελευταίο..

  1. Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011 στο 12:04:14

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: